وقتی در دل طبیعت قدم می‌زنی، انگار زمان کند می‌شود. هر برگ، هر نسیم، هر صدای دوردست، تو را به یاد چیزی می‌اندازد… شاید خاطره‌ای، شاید آرزویی، شاید حقیقتی که فراموشش کرده بودی.

🌸 گل‌ها با شکفتن‌شان می‌گویند: حتی بعد از زمستان، امیدی هست.  

🕊️ پرنده‌ها با پروازشان یادمان می‌دهند: محدودیت‌ها فقط در ذهن ما هستند.  

🌙 شب‌های پرستاره زمزمه می‌کنند: در تاریکی هم می‌شود زیبایی را دید.

و تو…  

تو هم بخشی از این طبیعتی.  

با تمام پیچیدگی‌ها، با تمام زیبایی‌ها، با تمام فراز و نشیب‌ها.

📖 شاید بد نباشد دفترچه‌ای برداری و بنویسی:  

«امروز در دل طبیعت، خودم را دوباره پیدا کردم.»

ای علی…  

ای تفسیر بلندِ عشق در کتاب هستی،  

ای نغمه‌ی بی‌پایانِ عرفان در گوش جان،  

ای آنکه آسمان، از شکوهت شرم دارد  

و زمین، به گام‌هایت افتخار می‌کند…

تو را نه با چشم،  

که با دل باید دید،  

نه با گوش،  

که با اشراق باید شنید…

ای ساقی کوثر،  

دل من تشنه‌ی جرعه‌ای از نگاهت است،  

نگاهی که جهان را بی‌نیاز می‌کند  

و جان را بی‌قرار…

در کوچه‌های شب،  

وقتی ستاره‌ها به خواب می‌روند،  

من با نام تو بیدار می‌مانم،  

با زمزمه‌ی «یا علی»  

که از عمق جانم برمی‌خیزد  

و تا عرش بالا می‌رود…

ای مولا،  

تو نه فقط امامی،  

که آیه‌ای از عشق خدایی،  

که هر دل عاشق،  

در تو گم می‌شود  

و در تو پیدا…

و صراحت یک لبخند به آنها که دوستشان داریم …

امروز تصمیم بگیر همه را دوست بداری

قهرها را به آشتی تبدیل کنی و ببخشی

ایمان داشته باشی

ترس ها را بیرون بریزی

در تک تک لحظه هایت خدا را صدابزنی …

امروز روز توست به شرط خندیدنت

بخند، تو در آغوش خدایی …

ای حجتِ ازلی، ای راز نهانِ هستی…
در سکوت شب، وقتی که ستاره‌ها به نجوا می‌افتند، دلم بی‌تابِ نوری‌ست که از مشرقِ غیب طلوع کند.
تو را نمی‌بینم، اما ردّ قدم‌هایت را در جانم حس می‌کنم؛
در هر تپش، در هر آه، در هر اشتیاقی که به آسمان پر می‌کشد.

ای مولا، ای صاحبِ زمان،
تو خورشیدی هستی که در پسِ ابرِ حکمت پنهان شده‌ای،
و ما، در ظلمتِ این دنیا، چشم به افقِ ظهور دوخته‌ایم،
تا شاید نسیمی از حضور تو، غبارِ غفلت را از دل‌هایمان بزداید.

دل، در تمنای تو، به ذکرِ “یا صاحب الزمان” زنده است…
و جان، در فراق تو، به شوقِ وصال می‌سوزد.

و چه زیبا فرمودی:

> “أنا بقية من آدم، و ذخيرة من نوح، و صفوة من إبراهيم، و مصطفى من محمد (ص).”
> «من باقی‌مانده‌ای از آدم، ذخیره‌ای از نوح، برگزیده‌ای از ابراهیم، و برگزیده‌ای از محمد (ص) هستم.»

ای خلاصه‌ی همه انبیا، ای عصاره‌ی نور،
ما را از دعای خود محروم مکن…
که دل‌هایمان، بی‌ذکر تو، بی‌قرار است